Een zieleman is iemand die naast je gaat in tijden van overgang: bij ziekte, verlies, sterven of ingrijpende verandering. Niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te maken voor wat er leeft. In stilte, met ritueel of eenvoudig door aanwezig te zijn, ontstaat bedding waarin verdriet, vragen en liefde gedragen kunnen worden.

Door de eeuwen heen waren er in vele gemeenschappen mensen die zo’n rol vervulden. In Noord-Europa kende men de rouwvrouw, die bij sterven en rouw klanken, gebeden of rituelen bracht om emoties te laten stromen en de gemeenschap te dragen. Elders waren het wijze mannen en vrouwen die luisterden, waken hielden of symbolen gaven om de overgang te markeren. Zij stonden niet buiten het leven, maar middenin de kring van geboorte, leven en sterven.

In diezelfde lijn sta ik als zieleman. Mijn weg is verbonden met de natuur en het ritme van de seizoenen. Zoals de rivier meandert en de aarde telkens weer nieuw leven draagt, zo laat ik mij leiden door het levenswiel in de cyclus van loslaten, verstillen, groeien en bloeien.

Mijn werk is geworteld in de rituele gronden van de bronstijd. Hier, op de grafheuvels langs de meanderende Vecht, ligt de plek Calsum. Eeuwenlang leefden mensen hier in nabijheid van hun gestorvenen, in verbinding met de aarde die hen voedde en beschermde. Vanuit die bedding van geschiedenis en stilte begeleid ik nu mensen in het ritme van leven en sterven.